در گوشه ای ترین گوشهی اتاق عنکبوتی غمگین، بی صدا ترین تار دنیا را مینوازد، دیوانهی شعرهایم میرقصد و ناخن هایش دیوار را نقش میدهند. سرش چو پتکی سربی واژه هارا میکوبد، بر سرشان فریاد میزند و الَکشان میکند؛ گویی در مردابی لجنگرفته پی ذرهای طل